Description
ଏହି ଭକ୍ତିମୟ କବିତାରେ କବି ଭଗବାନ ଶିବଙ୍କୁ “ମହେଶ୍ବର” ଓ “ଚନ୍ଦ୍ରଶେଖର” ଭାବେ ସମ୍ବୋଧନ କରି ତାଙ୍କର ଦିବ୍ୟ ଗୁଣ ଓ କାର୍ଯ୍ୟକୁ ଗଭୀର ଭାବରେ ଚିତ୍ରଣ କରିଛନ୍ତି। କବି ଦେଖାଇଛନ୍ତି ଯେ, ଭଗବାନ ଶିବ ସଂସାରର କଳୁଷ ଓ ଅନ୍ୟାୟକୁ ନାଶ କରିଥାନ୍ତି ଓ ସମସ୍ତ ଜୀବକୁ ରକ୍ଷା କରିବାରେ ସଦା ସଚେତନ।
ସମୁଦ୍ର ମନ୍ଥନ ସମୟରେ ଶିବଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ବିଷ ପାନ କରି ସୃଷ୍ଟିକୁ ରକ୍ଷା କରିବା ଘଟଣା ତାଙ୍କର ତ୍ୟାଗ ଓ କରୁଣାର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଉଦାହରଣ ଭାବେ ଦର୍ଶାଯାଇଛି। ତାଙ୍କର ତୃତୀୟ ନେତ୍ର ଜ୍ଞାନର ପ୍ରତୀକ ଓ ଏହା ଖୋଲିଲେ ମାନବଜୀବନ ସାର୍ଥକ ହୁଏ ବୋଲି କବି ବ୍ୟାଖ୍ୟା କରିଛନ୍ତି।
ଏହାସହିତ, ଶିବଙ୍କର ଗଳାରେ ସର୍ପ ଧାରଣ କରିବା ଦ୍ୱାରା ବିପଦ ସମୟରେ ଶାନ୍ତ ଓ ସହନଶୀଳ ରହିବାର ଶିକ୍ଷା ମିଳେ। ସେ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ସମାନ ଭାବରେ ଦେଖନ୍ତି ଓ ଯେଉଁମାନେ ସମାଜରେ ଅବହେଳିତ, ସେମାନଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ କୃପା କରି ମୁକ୍ତି ଦେଇଥାନ୍ତି।
କବି ଏହି କବିତା ମାଧ୍ୟମରେ ଜଣାଇଛନ୍ତି ଯେ ସଂସାରର ସମସ୍ତ କିଛି କ୍ଷଣସ୍ଥାୟୀ ଓ ମନୁଷ୍ୟଙ୍କୁ ପାର୍ଥିବ ଆସକ୍ତି ତ୍ୟାଗ କରି ଆତ୍ମିକ ଜ୍ଞାନ ଅନ୍ୱେଷଣ କରିବା ଉଚିତ। ଶିବଙ୍କ “ଭୋଳା” ସ୍ୱଭାବ ଓ “ଆଶୁତୋଷ” ରୂପରେ ସହଜରେ ପ୍ରସନ୍ନ ହେବାର ଗୁଣ ମଧ୍ୟ ଏଠାରେ ଉଲ୍ଲେଖ ହୋଇଛି।
Reviews
There are no reviews yet.