Description
“ଦୁଃଖୀ ଜଣାଣ” ଏକ ଭକ୍ତିମୟ କବିତା ଯେଉଁଥିରେ ଜଣେ ଦୁଃଖୀ ମନୁଷ୍ୟଙ୍କ ଆତ୍ମାର ଆର୍ତ୍ତନାଦ ଓ ଭଗବାନଙ୍କ ପ୍ରତି ଅଟୁଟ ଶ୍ରଦ୍ଧା ପ୍ରକାଶ ପାଇଛି। କବିତାରେ ଭକ୍ତ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ “ଦୟାସାଗର” ଭାବରେ ସମ୍ବୋଧନ କରି ତାଙ୍କ ଦୟା ଭିକ୍ଷା କରୁଛନ୍ତି। ସେ କହୁଛନ୍ତି ଯେ ଯଦି ପ୍ରଭୁ ଦୁଃଖୀମାନଙ୍କୁ ଦୟା ନ କରନ୍ତି, ତେବେ ତାଙ୍କର ଦାତା ରୂପରେ କଳଙ୍କ ଲାଗିବ।
କବିତାରେ ଜୀବନର ଦୁଃଖ ଓ ସୁଖକୁ ପ୍ରଭୁଙ୍କ ଇଚ୍ଛାର ଫଳ ବୋଲି ବର୍ଣ୍ଣନା କରାଯାଇଛି। ଭକ୍ତ ଦାରୁଣ ଦୁଃଖରେ ବିଲୀନ ହୋଇଥିଲେ ମଧ୍ୟ ପ୍ରଭୁଙ୍କ ଦର୍ଶନ ପାଇଁ ଆଶା ରଖିଛନ୍ତି ଏବଂ ତାଙ୍କ ପାଦପଦ୍ମରେ ସ୍ଥାନ ପାଇବାକୁ ଇଚ୍ଛା କରୁଛନ୍ତି।
ଏହି କବିତାରେ ଭଗବାନଙ୍କ ବିଭିନ୍ନ ଲୀଳା ଓ କୃପାର ଉଦାହରଣ ଦିଆଯାଇଛି—ଯେପରିକି ସାଲବେଗଙ୍କୁ ଦର୍ଶନ ଦେବା, ବିଦୁର, ସୁଦାମା, ଶବରୀ, ଦ୍ରୌପଦୀ ଆଦିଙ୍କୁ ଦୟା କରିବା। ଏଥିରେ ପ୍ରମାଣିତ ହେଉଛି ଯେ ପ୍ରଭୁ କେବେ ଜାତି-ପାତି ଦେଖନ୍ତି ନାହିଁ ଏବଂ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ସମାନ ଭାବରେ ଆଶୀର୍ବାଦ କରନ୍ତି।
ସେହିପରି, ଭଗବାନଙ୍କ ଦଶାବତାର ଓ ବିଭିନ୍ନ ଯୁଗରେ ତାଙ୍କର ଅବତାରଣ କଥା ମଧ୍ୟ ଉଲ୍ଲେଖ ହୋଇଛି—ଯାହା ମନୁଷ୍ୟଜାତିର ଉଦ୍ଧାର ପାଇଁ ତାଙ୍କର କୃପାକୁ ପ୍ରଦର୍ଶନ କରେ।
ଶେଷରେ, କବି ଜୀବନର ଅସ୍ଥାୟୀତ୍ୱକୁ ଉଲ୍ଲେଖ କରି ପ୍ରଭୁଙ୍କ ଆଶୀର୍ବାଦ ଓ ଅଭୟ ଭିକ୍ଷା କରୁଛନ୍ତି, ଯେଣ୍ଝା ଦୁଃଖ, ଶୋକ ଓ ବ୍ୟାଧିର ନାଶ ହେଉ। ଏହି କବିତା ଭକ୍ତି, ଆଶା ଓ ଦୟାର ଏକ ଗଭୀର ସନ୍ଦେଶ ଦେଇଥାଏ।
Reviews
There are no reviews yet.